Een kind krijgen, worden wij daar blij van

Deze keer geen blog over een opvoedingsvraagstuk, maar het (on)geluk van opvoeden. Vorige week kwam ik een grafiek tegen over geluksgevoel. Geluksgevoel van mensen vóór en na de geboorte van hun eerste kind. Er was op te zien dat vaders en moeders verwachten na de geboorte van hun kind veel gelukkiger te zijn. In werkelijkheid blijken ze veel ongelukkiger te zijn dan voor de geboorte. Huh?! Ik als moeder van 2 jonge kinderen, de doelgroep zeg maar, voel me echt niet zo ongelukkig. Toch?

Ongelukkig

Tuurlijk, er zijn zo van die momenten… Momenten waarop ze het bloed onder al je nagels vandaan geschraapt hebben. Als ze na een doorwaakte nacht elkaar om de vijf minuten aan het huilen maken bijvoorbeeld. En daarbij gillen. En dat de hele ochtend. Dan voel ik me inderdaad behoorlijk ongelukkig. Het is ook best balen dat ik zo weinig tijd voor mezelf heb. Inmiddels is het iets beter, de jongste is net 2 jaar geworden. Maar er waren weken waarop ik hele dagen met de kinderen bezig was. Vervolgens het avondritueel, uitgeput op de bank storten, nog even de tv aan. En dan hup, vroeg naar bed. Dat waren niet de allergelukkigste tijden. De wetenschap dat het beter zou worden hielp om het vol te houden.

Op mijn spreekuur zie ik ook vooral gelukkige vaders en moeders. Ze ervaren kun kind juist als een bron van geluk. Moe zijn ze wel, ja. Niet zo gek lijkt mij. Hoe kan dat dan? De cijfers liegen toch niet?

Gelukkigste moeder van de wereld

Zelf kan ik wel een verklaring bedenken voor het verschil tussen cijfers en de dagelijkse werkelijkheid. Na een enorme zeurdag met piepen en miepen kan ik ze wel achter het behang plakken. Als ze vervolgens de dag eindigen met hun armpjes op mijn nek en ‘Ik vind je zo lief mama’ fluisteren in mijn oor, ben ik alles weer vergeten. Als ik na een dag werken thuiskom en ze komen beiden ‘MAMA’ roepend naar mij toe rennen, ben ik de gelukkigste moeder ter wereld. Ook ervaar ik mijn leven veel rijker en zinvoller dan mijn leven vóór de kinderen (niet te filosofisch worden nu…). In ieder geval: de dalen kunnen diep zijn bij het opvoeden van een kind. De pieken volgens mij vele malen hoger!

 

Rianne